Пятница, 16 Март 2018 09:27

Месца сустрэчы змяніць нельга

Ірына РЫБАЧЭНКА

Як мы жылі раней без мабільных тэлефонаў? Гэтые пытанне раз-пораз задае сабе, мабыць, кожны. Безумоўна, рэч вельмі зручная. Але ж яны былі не заўсёды

 

 

Памятаю, расказ майго мужа, як ён у юнацтве сустракаўся з сябрам у Мінску (мабільнікаў у нас тады яшчэ не было). Дамовіліся яны пабачыцца каля “дома мод”. Адзін падумаў пра Дом мадэлі, што быў тады на Нямізе, другі – пра Нацыянальную школу прыгажосці на Мельнікайтэ. Так і стаялі кожны на сваім месцы каля гадзіны, пакуль не раз’ехаліся па дамах.

Цяпер усё па-іншаму: сазваніўся-спісаўся, расказаў, дзе знаходзішся – і ўжо праз 5—10 хвілін бачыш свайго сябра, які па сваіх справах ў тым жа раёне. Аднак, як высвятляецца, не ўсё так проста. Нядаўна была сведкай камічнай сцэны. Метро. Народу шмат. Усе, як водзіцца, кудысьці спяшаюцца. Спускаюсь разам з натоўпам па лесвіцы на перон. Чуем, жанчына ўзрушана кажа ў тэлефон:

-- Ну куды ты падзелася? Я чакаю ўжо хвілін пятнаццаць. Мы ж дамовіліся сустрэцца на лесвіцы…

  І тут з другога боку той жа лесвіцы:

-- Ды я ўжо паўгадзіны тут стаю, але ж цябе не бачу!

-- Дзе тут? Я таксама цябе не бачу.

І вось яны пачынаюць разумець, што абедзьве знаходзяцца на лесвіцы, толькі з разных канцоў. Праз шчыльную плынь людзей углядаюцца ў процілеглы бок і – якая радасць! – усё ж сустракаюцца. Мы таксама за іх рады, бо за тыя некалькі хвілін, пакуль доўжылася размова, пачалі нервавацца, перажываць: ці знойдуць адна адну. Гэтая гісторыя, дзякуй богу, скончылася шчасліва. Толькі выходзіць, што мабільны тэлефон не вырашае ўсіх праблем…

Прочитано 477 раз
Оцените материал
(1 Голосовать)

Год малой родины

 

Телефон доверия

Подписка

 

Система «Расчёт»