Среда, 14 октября 2015 15:34

Род­ныя сце­ны

Марина СЛИЖ

Эл. почта Этот адрес электронной почты защищен от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра.
Баць­коў­скі дом Тац­ця­на па­кі­ну­ла ў 20-га­до­вым уз­рос­це. Па­е­ха­ла, як і ты­ся­чы яе ра­вес­ні­каў, ас­вой­ваць Поў­нач, за­раб­ляць гро­шы. Баць­кам ска­за­ла, што праз пяць год вер­нец­ца ў род­нае мяс­тэч­ка, якое так лю­бі­ла.

Ды нез­дар­ма лю­дзі ка­жуць: хо­чаш рас­смя­шыць Бо­га — рас­ка­жы яму пра свае пла­ны. Неш­та па­доб­нае ат­ры­ма­ла­ся і ў дзяў­чы­ны. За­ка­ха­ла­ся, вый­шла за­муж, на­ра­дзі­ла дзя­цей і за­бы­ла­ся пра род­ны кут. Жы­лі з му­жам доб­ра, у дас­тат­ку. Адзі­нае, ча­го не ха­па­ла, — сон­ца. Та­му яны на два ме­ся­цы вы­во­зі­лі дзя­цей на мо­ра, на поў­дзень. Ад­ра­зу свой ад­па­чы­нак з імі пра­во­дзі­ла ма­ма, за­тым яе мя­няў та­та. Там, да­рэ­чы, і паз­на­ё­міў­ся ён з Ла­ры­сай. Пры­го­жай жан­чы­най, якая з ра­дас­цю гу­ля­ла з яго дзяў­чат­ка­мі ў мяч, са­чы­ла, каб яны не аб­га­рэ­лі на сон­цы, і кож­ную ра­ні­цу пры­но­сі­ла з рын­ку све­жыя фрук­ты.

Тац­ця­на дак­лад­на не ве­дае, ка­лі тое сяб­роў­ства пе­ра­рас­ло ў ка­хан­не. Яна про­ста ад­чу­ла, што пас­ля чар­го­вай па­ез­дкі на мо­ра Ан­дрэй стаў чу­жым. І з кла­пат­лі­ва­га баць­кі і му­жа пе­ра­тва­рыў­ся ў ква­та­ран­та.

У пер­шую ка­ман­дзі­роў­ку, быц­цам бы з-за выт­вор­чай не­аб­ход­нас­ці, ён па­е­хаў у па­чат­ку ве­рас­ня. А праз два тыд­ні стаў збі­рац­ца зноў. Маў­ляў, пас­таў­шчы­кі пад­во­дзяць, трэ­ба па­даг­наць. З ме­ся­ца ў ме­сяц коль­касць па­ез­дак рас­ла, а зар­пла­та — на­ад­ва­рот: яе аль­бо «зат­рым­лі­ва­лі», аль­бо «не вы­да­ва­лі цал­кам». Дзесь­ці ў душы, жон­ка ад­чу­ва­ла ха­ла­док здра­ды. Ра­зу­ме­ла, што муж ка­жа няп­раў­ду. Ёй бы сес­ці, па­га­ва­рыць, рас­ста­віць усе кроп­кі над «і». Толь­кі на той ха­лод­най Поў­на­чы праўда ёй бы­ла не­пат­рэб­ная. Ба­я­ла­ся, што зас­та­нец­ца ад­на, што не змо­жа пад­няць дзя­цей. Так і жы­ла…

І вось з чар­го­вай ка­ман­дзі­роў­кі Ан­дрэй не вяр­нуў­ся. (У той год іх ма­лод­шань­кая скон­чы­ла ву­чы­лі­шча і пай­шла на свой хлеб). Адзін на адзін ад­но­сі­ны выс­вят­ляць не стаў. Па­тэ­ле­фа­на­ваў, ска­заў, што ўжо даў­но ка­хае ін­шую жан­чы­ну і больш не хо­ча пад­ман­ваць ні ся­бе, ні яе. Маў­ляў, я ні­чым вас не аб­дзя­ліў, ква­тэ­ру па­кі­даю, ма­ё­масць так­са­ма. Жы­ві­це!

Та­ня стра­ці­ла апе­тыт, сон… «Ва­ша сэр­ца не спраў­ля­ец­ца, — кан­ста­та­ва­ла па­жы­лая док­тар­ка, — і ка­лі не даць яму ад­па­чын­ку, мо­жа спы­ніц­ца. Змя­ні­це аб­ста­ноў­ку, з’ез­дзі­це на ра­дзі­му — бы­вае, да­па­ма­гае». …Ніх­то не сус­трэў жан­чы­ну на вак­за­ле, баць­коў на той час ужо не бы­ло ў жы­вых. Яна ха­дзі­ла па апус­це­лых па­ко­ях не­ка­лі ўтуль­на­га жыт­ла, слу­ха­ла, як жа­лоб­на стог­не пад­ло­га, і рап­там зра­зу­ме­ла, што яе ка­ман­дзі­роў­ка на Поў­нач за­кон­чы­ла­ся.

«Не ра­бі пас­пеш­лі­вых кро­каў, па­ду­май», — ра­і­лі дзе­ці і сяб­ры, ка­лі да­ве­да­лі­ся, што Тац­ця­на хо­ча на­заў­сё­ды зас­тац­ца ў род­ных мяс­ці­нах. Яна ім асаб­лі­ва не пя­рэ­чы­ла. Слу­ха­ла, абя­ца­ла па­ду­маць. А са­ма ўжо ве­да­ла: ка­лі ста­рое жыц­цё ру­шыц­ца, а но­вае яшчэ не на­ла­дзі­ла­ся, вы­ра­та­ваць мо­гуць толь­кі род­ныя сце­ны.

Прочитано 2871 раз
Оцените материал
(0 голосов)

Год малой родины

II Европейские игры

Молодежная политика

 

Телефон доверия

Подписка

 

Система «Расчёт»