Четверг, 24 декабря 2015 14:03

Дабро вяртаецца дабром

Марина СЛИЖ

Эл. почта Этот адрес электронной почты защищен от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра.
Зі­ма ў той год бы­ла ха­лод­ная, снеж­ная. Ноч­чу ад ма­ро­зу тра­шча­ла ў ха­тах бяр­вен­не. Каб зу­сім не выс­ту­дзі­ла­ся жыт­ло, лю­дзі па­чы­на­лі па­ліць у пе­чы ка­ля ча­ты­рох га­дзін ра­ні­цы.

Браз­га­ю­чы зас­лан­кай, соў­га­ю­чы ту­ды-сю­ды чы­гу­ны, стук у дзве­ры Вер­ка па­чу­ла не ад­ра­зу. Ней­кае шкра­бан­не ўла­ві­ла толь­кі та­ды, як пры­се­ла за стол, каб крыш­ку пе­ра­дых­нуць. «Няй­накш кот у ха­ту про­сіц­ца», — па­ду­ма­ла жан­чы­на і на­кі­ра­ва­ла­ся ў сен­цы.

Ад­кі­ну­ла вя­лі­кі ме­та­ліч­ны крук, ад­чы­ні­ла дзве­ры і ад не­ча­ка­нас­ці аж­но ўскрык­ну­ла. На па­ро­зе ста­яў сне­га­вік у выг­ля­дзе ма­ла­дой дзяў­чы­ны. «Дзе­тач­ка, ад­куль жа ты», — зап­ла­ка­ла цёт­ка. І, пад­ха­піў­шы ран­нюю гос­цю пад ру­ку, па­цяг­ну­ла ў ха­ту.

Рас­пра­на­ла на ла­ве ля пе­чы. Рас­ці­ра­ла дзяў­ча­ці га­рэл­кай ру­кі, но­гі, ву­шы. Па­куль кі­пя­ці­ла ва­ду, за­вар­ва­ла ма­лін­нік і ра­бі­ла чай, муж пад­няў па тры­во­зе па­ло­ву вёс­кі. Бе­гаў ад ха­ты да ха­ты ў по­шу­ках бар­су­ко­ва­га тлу­шчу, каб зма­заць па­сі­не­лы дзя­во­чы тва­рык. Як разней высветлилася, гэта была Ларыса — медыцынская сястрычка мясцовага ФАПа.

Дзе­сяць дзён пра­ля­жа­ла яна ў чу­жой ха­це. Ха­дзі­лі за ёй бы за сва­ім дзі­цем. У пер­шыя дні, ка­лі тры­ма­ла­ся вы­со­кая тэм­пе­ра­ту­ра, гас­па­ды­ня на­ват спа­ла з ёю на ад­ным лож­ку. Каб ра­зу­мець, як тое бед­нае дзі­ця, што збі­ла­ся з да­ро­гі ў не­па­га­дзь, ся­бе ад­чу­вае.

Як жа ха­це­ла­ся потым Ла­рыс­цы ад­дзя­чыць гэ­тым лю­дзям за даб­ро! Ды не пры­ма­лі яны ў па­да­ру­нак ані­чо­га. Маў­ляў, не крыў­дзі нас, хто ве­дае, як яно яшчэ ў жыц­ці ат­ры­ма­ец­ца…

У дзве­ры Вер­ка пас­ту­ка­ла­ся ве­ча­рам. Мур­за­тая, зап­ла­ка­ная, пра­сі­ла­ся, каб пус­ці­ла Ла­ры­са да ся­бе па­жыць ха­ця б на ме­сяц: пас­ля па­жа­ру, што ў адзін мо­мант з’еў і ха­ту, і хля­вы, зас­та­ла­ся яна з му­жам на ву­лі­цы. У цес­най ба­ко­вач­цы пры ФА­Пе яны пра­жы­лі тры га­ды. Друж­нень­ка, ад­ной сям’ёй. А ка­лі спраў­ля­лі ўва­хо­дзі­ны, заб­ра­лі з са­бой і Ла­рыс­ку, для якой у но­вым до­ме быў ад­ве­дзе­ны асоб­ны па­кой.

Ус­па­мі­на­ю­чы гэ­тую гіс­то­рыю, яшчэ раз пе­ра­кон­ва­ю­ся, што ў жыц­ці не бы­вае вы­пад­ко­вас­цей. Усё, што з на­мі ад­бы­ва­ец­ца, мае ней­кую сваю за­ка­на­мер­насць.

…У хі­рур­гіч­нае ад­дзя­лен­не баль­ні­цы пры­вез­лі ста­рэнь­кую жан­чы­ну. «Нам не вы­цяг­нуць вас без апе­ра­цыі, — ад­ра­зу ж ска­заў док­тар. — Зра­біць яе мо­жам, але для гэ­та­га пат­рэб­ны вя­лі­кія гро­шы». «Я не зма­гу зап­ла­ціць, — пра­шап­та­ла жан­чы­на. — А род­ных даў­но ўжо ня­ма».

З су­сед­ня­га ад­дзя­лен­ня вык­лі­ка­лі яшчэ ад­на­го спе­цы­я­ліс­та. Гля­нуў той на стом­ле­ны твар, паг­ла­дзіў ста­рэ­чыя ру­кі. «Рых­ту­ем апе­ра­цый­ную», — ці­ха ска­заў ме­ды­цын­скай сяс­тры і вый­шаў з па­ла­ты.

Ба­бу­ля пап­раў­ля­ла­ся. Кож­ную ра­ні­цу яе вы­ра­та­валь­нік пры­хо­дзіў, рас­пыт­ваў пра зда­роўе. То з яб­лыч­кам у ру­ках, то з па­ке­ці­кам яко­га ін­ша­га гас­цін­ца. «Сы­но­чак, — ска­за­ла яна не­як ура­чу, — чым жа я та­бе зап­ла­чу?». «Вы даў­но ўжо ад­да­лі свой доўг», — сціп­ла ўсміх­нуў­ся ён. І жан­чы­на рап­там паз­на­ла ў ім су­сед­ска­га хлоп­чы­ка, які ў вай­ну хва­рэў на су­хо­ты. На­ват баць­кі ўжо стра­ці­лі ве­ру, што ён вы­жы­ве. А яна кож­ную ра­ні­цу, аб­дзя­ля­ю­чы сва­іх дзя­цей, з’яў­ля­ла­ся на па­ро­зе іх до­ма са шклян­кай ка­зі­на­га ма­ла­ка ў ру­ках. І вы­па­і­ла, вы­ра­та­ва­ла, ні­чо­га не пат­ра­бу­ю­чы ўза­мен. А даб­ро ўзя­ло — і вяр­ну­ла­ся…

Прочитано 971 раз
Оцените материал
(0 голосов)
Система «Расчёт»